Sanat, Sanatkarı Gösterir ve İspat Eder
İnsanlık tarihi boyunca varoluşun sorgulanması, akıl sahibi her bireyin zihnini meşgul eden en temel meselelerden biri olmuştur.
"Nereden geldim, nereye gidiyorum ve bu kâinattaki yerim nedir?" soruları, felsefenin ve inancın merkezinde yer alır. Modern dönemde materyalist ve ateist akımlar, kâinatın tesadüfen var olduğunu, hayatın ise bilinçsiz fiziksel süreçlerin bir sonucu olarak ortaya çıktığını savunur.
Ancak bu iddialar, ne modern bilimin ulaştığı kozmolojik ve biyolojik verilerle ne de insanın iç dünyasındaki vicdani ve ahlaki gerçeklikle tutarlılık arz etmektedir.
Uzun yüzyıllar boyunca materyalist felsefe, kâinatın ezelî (başlangıçsız) olduğunu ve sonsuza kadar var olageldiğini iddia etmiştir. Eğer kâinat ezelî olsaydı, entropi yasasına göre bugüne çoktan tükenmiş, enerjinin kullanılabilir formunu yitirmiş (ısı ölümü) olması gerekirdi.
Ancak 20. yüzyılda Big Bang (Büyük Patlama) teorisinin kanıtlanmasıyla birlikte astrofizik, kâinatın bir başlangıcı olduğunu kesin olarak ortaya koydu.
Madde, zaman ve uzay bu patlama ile birlikte yoktan var edilmiştir. Felsefi olarak, "hiçlikten" kendi kendine var olan bir madde çıkamayacağına ve yokluk kendi başına bir yaratıcı olamayacağına göre, kâinatı yoktan var eden irade sahibi, zamandan ve mekândan münezzeh aşkın bir Yaratıcı'nın varlığı akli bir zorunluluk olarak karşımıza çıkar.
Kâinattaki fiziksel sabitler ve doğa kanunları, hayatın var olabilmesi için milyarda birlik hatta daha hassas oranlarda ince bir ayarla (fine-tuning) tanzim edilmiştir. Yerçekimi kuvvetinden nükleer kuvvetlere, elektronların kütlesinden ışık hızına kadar pek çok parametre milimetrik bir hassasiyete sahiptir.
Bu hassas dengenin kör ve şuursuz tesadüflere havale edilmesi, matematiksel olasılık hesapları açısından tamamen imkânsızdır. Ünlü astronom Fred Hoyle’un belirttiği gibi, hurda bir atölyeden geçen kasırganın bir Boeing 747 uçağını tesadüfen monte etmesi ne kadar akla yatkınsa, bu kâinatın ve canlılığın tesadüfen oluşması da o kadar mümkündür. Mükemmel bir nizam, şuurlu ve iradeli bir nâzımı (düzenleyiciyi) zaruri kılar.
Cansız ve şuursuz atomların bir araya gelerek hücreyi, hücrelerin birleşerek dokuları, organları ve nihayetinde düşünen, hisseden, gülen, ağlayan ve anlayan "insanı" oluşturması, materyalist bakış açısıyla açıklanamayan en büyük muammadır.
Maddenin alt birimleri olan elektronlar, protonlar ve kuarklar şuursuzdur. Şuursuz zerrelerin bir araya gelerek kendi kendine bilinç, şuur, estetik duygusu ve mantık üretmesi mümkün değildir. "Ol" demeden kâinata "ol" dedirtilemeyeceği gibi, şuursuz maddeden şuurlu bir varlığın süzülüp çıkması da ancak üstün bir kudretin ve ilmin tecellisiyle mümkündür.
Ateist dünya görüşü, evreni ve insanı sadece mekanik bir madde yığınından ibaret gördüğünde, hayatın nesnel bir anlamını ve ahlakın evrensel temelini sunmakta acze düşer. Eğer insan, tesadüfler sonucu türemiş biyolojik bir makinadan ibaretse; iyilik, adalet, merhamet ve fedakârlık gibi kavramların evrensel bir karşılığı kalmaz; bunlar sadece hayatta kalma reflekslerine indirgenir.
Ancak insan fıtratı bunun çok ötesindedir. Vicdan, insana sürekli bir sorumluluk yükler; zulüm karşısında öfke, mazlumun yanında olma arzusu ve en önemlisi ölümden sonra ebedi yaşama duyulan derin özlem, insanın sadece maddeden ibaret olmadığını gösterir. Ruhun bu aşkın yönelişleri, insanın tesadüfen var olmadığını, bir Sahibi ve bir gayesi bulunduğunu haykırır.
Sonuç olarak Ateizm, kâinatın muazzam sanatını, estetiğini ve düzenini "görmezden gelme" veya "tesadüf" örtüsüyle geçiştirme çabasından ibarettir.
Oysa akıl ve vicdan, kâinat kitabındaki her bir satırda ilahi bir imzanın, her bir nizamda sonsuz bir ilim ve iradenin izini görmektedir. Hakikat arayışındaki bir insan için kâinat, tesadüflerin bir karanlığı değil, Yaratıcı'nın kudretini gösteren parlak bir aynadır.



