Samimiyetle Olan Sınavımızı Kaybettik
Çevremizi ve benliğimizi menfaat çağında riya perdesi sardı.
İnsanı insan yapan en saf bağ, sözden önce gözde başlayan o içten bakış ve karşılık beklemeden uzatılan sıcak gülümsemedir.
Bugünse pek çok karşılaşma, hakiki bir muhabbetten ziyade hesaplı bir temkinle başlıyor. Samimiyet geri çekildikçe yerini zoraki gülücüklere, süslü ama içi boş nezaket cümlelerine ve "ne alırım, ne veririm" terazisine bırakan bir ilişki iklimine sürüklendik.
Riya ve menfaatin gölgesindeki ilişkilermiz yerine tamamen farklı evrelere girdi.
Eskiden bir selam, bir hal hatır sorma ya da bir kapının çalınması başlı başına bir değerdi; insanın varlığı menfaatin önündeydi. Bugün ise pek çok bağ, çıkarın sürdüğü yere kadar ayakta kalıyor, menfaat bittiğinde ise aynı hızla soğuyor.
Dilde samimiyet ifadeleri çoğaldıkça, davranışta tutarlılık azalıyor. Görünüşle öz arasındaki mesafe açıldığında güven zedeleniyor.
Gerçek bir gönül bağı olmadan kurulan sıcak tavırlar, kısa sürede yorucu bir tiyatroya dönüşüyor. İçten gelmeyen tebessüm, yüzü ısıtmıyor; aksine aradaki mesafeyi daha görünür kılıyor.
Kadim dostluklar; zor günde omuz vermek, kusuru edeple örtmek ve vefayla hatırlamak üzerine kurulurdu. Çıkar eksenli ilişkiler ise iyi günde kalabalık, dar günde sessiz kalıyor.
"İnsan, özüyle sözü bir olduğu ölçüde güven verir; riyanın arttığı yerde güven yerini şüpheye bırakır."
Neden Bu Noktaya Geldik? Sorusunu soruyoruz kendimize. Bu savrulma tek bir nedene dayanmıyor; gündelik hayatın hızı, görünür olma arzusu ve her şeyi ölçülebilir bir faydaya indirgeyen alışkanlıklar bir araya geliyor. İnsan kalabalıklar içinde yalnızlaştıkça, gerçek bağ kurmanın emeğinden kaçıp vitrin ilişkilerine sığınabiliyor. Oysa samimiyet zahmet ister, sabır ister, dinlemeyi ister, bazen kendi çıkarından vazgeçebilmeyi gerektirir.
Acaba sınavı yeniden kazanmak mümkün mü?
Evet, kaybedilen şey büyük bir kalabalık ya da gürültülü bir çevre değil; sözün ve bakışın sahiciliğidir. Bu sınavı yeniden kazanmak için dünyayı bir anda değiştirmek gerekmiyor; insanın kendi kapısının önünü süpürmesi yetiyor.
Onlarca yüzeysel tanışıklık yerine, gerçekten halden anlayan ve vefayı bilen bir iki sağlam insanla derinleşmek.
Beğenilme ve alkışlanma kaygısını bir kenara bırakıp, kimse görmese de aynı duruşu koruyabilmek.
Hatırlamak, aramak ve sadece iş düştüğünde değil, sıradan günlerde de varlık gösterebilmek.
Samimiyet, zayıflık ya da safiyet değildir; aksine modern çağda en çok cesaret ve karakter isteyen erdemdir. Riya perdesini aralayıp yeniden içten bakabildiğimiz gün, kaybettiğimiz o sınavı da gönül rahatlığıyla kazanmaya başlayacağız.